برای نفس های گرم زمین...............................
تو باشی زمین و زمان عاشق است
برای تپش های پاک دلم
نبودت در این فاصله ، مرگ یک عاشق است
من مرگ یک عاشق هستم و امشب میلادِ مرگ یک عاشق
میلادمان ، من ، تو ، مرگ یک عاشق ...
سومین تولد پس از مرگ
مرگی ابدی برای یک عاشق که بی تو هزاران بار در دقایق جان داد ...
بی فاصله شد میلادمان,,, هم نفس شدیم در جشنی ابدی
عاشق شدم در ابدیت و جان دادم در بی نهایت ...
من مرگ یک عاشق هستم ..............................
به نام اونی که اخرشه و سلام به تویی که مال اونی
اروم اروم داریم به اخرین روز سال میرسیم, چه زود گذشت!
دیگه برام معلوم شد که میگن عمر ادم به سرعت میگذره
اما امسال من هم مثل سال های قبل گذشت
مثل الانی که هرشب وقتی چشمامو میبندم و صبح از خواب بلند میشم
احساس میکنم که امروز من مثل روزهای قبل تکراری شده و از این کار خسته میشم
چه شب هایی که تا دیر وقت بیدار میموندم و به این فکر میکردم که
چرا زنده هستم!؟چرا نفس میکشم!؟
ولی هیچ وقت برای این چرا هام جوابی که بتونه قانعم کنه پیدا نکردم
بگذریم...... فقط مثل همیشه از ته دل آرزو میکنم کسی که تموم زندگیمه
روز ها و شباش مثل من نباشه و شاد زندگی کنه.................
برای همه دوستای خوبمم که اینجا دارم تو روزهایی که از راه میرسن
آرزوی موفقیت و سلامت میکنم .....................
آخرین حرف زندگیم تو این آخرین ساعت ها
بازم سکوت..................................................
سکوتی بالاتر از فریاد......! شاید همون فریاد زیر آب............
(غریبه آشنا)
جمعه هشتم آبان 1388
سلام بعد ۳ ماه که خودمم نمی دونم کجا بودم دوباره یاد این دفتر مجازی و دوستایی که اینجا داشتم افتادم بازم دوس دارم از این به بعد بنویسم البته بجز این پست....... کلی نوشته دارم رو کاغذ مچاله که جون میده واسه اینجا نوشتن....... الان پنجمین فنجون قهوه ای که دارم می خورم فکر کنم تموم تنم........ تموم وجودم مثه طعم تلخ قهوه که عاشقشم شده باشه. اتاق و تاریک تاریک کردم نگام به مانیتور و صدای داریوش که دیونشم تو گوشمه ی آهنگ قشنگش به اسم تنهایی شعرشو اینجا واسه این پست میزارم 
خیلی وقت یادم رفته ی زمانی اینجا ی چیزایی مینوشتم شاید خیلی وقت خودمم فراموش کردم روزگارم شود این شعری که پایین میزارم از شعرای یغما هستش که شاید تکراری باشه ولی من دوسش دارم انگار تک تک جملاتش زندگی منو توصیف میکنه ی مرگ تدریجی مثل موج دریا که اروم اروم تو تن ساحل جون می ده (غریبه آشنا)......................
ساعت هاخیره به دیوار می نگرم......هیچ.......دنیای من فقط همین یک نقطه است.. نقطه ای که با اسم تو آغاز شد. نقطه ای که غروب یک روز سرد پاییزی زیر باران مرا با عشق آشنا کرد............همچو برگی زرد و بی کس دست در دست باد کوچه ها را به دنبالت دویدم.....تا تو نامش را عشق نهادی و این بود آغاز....... همان نقطه .....اکنون سالهاست میگذرد..... و تو رفتی..... بی بهانه زیر باران........ رفتی و من هنوز در غم ان نقطه پریشانم.........................................................................................
